Bir mektup…

karEsra Hanim Merhaba

Öncelikle sozlerime size teşekkür ederek başlamak isterim.Doğunun bu zor şartlari altinda calisan biri olarak bana bu firsati verdiginiz icin size tesekkur ederim 🙂

Tumblr daki blogunuzu gördüm ve birkaç röportaji okudum.Fazla inceleme şansim olmadi fakat çok beğendim.

Gòrev yaptigim köy çok kar yagisi alan bir yer olmasi sebebiyle şartlarinin da kötü oldugu bir yer.Öyle ki rüzgarli ve kar yagisinin oldugu aylarda yaklaşik üç güne varan elektrik kesintileri oluyor.
Bu durum bizim için evde ve okulda hayatin durmasi demek.Ben ve ögretmen arkadaslarim evde elektrik olmadigi icin ev isleri ve kişisel bakimimizdan mahrum kaliyoruz.Kalorifer de yanmadigi icin üşümemiz de cabasi…
Okulda ise öğrencilerim üşüyor ve böylelikle okul performansimiz düşüyor.

Çalistigim yörede çocuklara deger verilmiyor.Bu durumda doğal olarak egitime de gereken itina gösterilmiyor.

Okulöncesi ögretmeni olmam sebebiyle velilerle iletisim halinde olmam gerekiyor fakat bu cok da mumkun olmuyor.Cünkü bu yòrede erkekler eşlerini okula gondermiyorlar.
Bir eğitim ögretim yili boyunca yüzùnù görmediğim velilerim bile var.Ben de elimden geldigince veli ziyaretlerine gidip annelerle gòrüsmeye çalişiyorum.

Öğrencilerim ile ilgili yaşadigim problemler arasinda dil sorunu başta geliyor.Beni zor anlayan hatta hiç anlamayan ögrencilerim var.Onlar icin de benim icin de bu sürec cok zor.Onlarin beni anlamalari icin;nesnelerin resimlerini gösterip türkçe isimlerini birkaç kez tekrar edip onun da tekrar etmesine firsat taniyorum.
Çoğu zaman da serbest zaman etkinliğimde oyun oynarlarken Türkçe bilen arkadaşlariyla bol bol oynayip etkileşim kurmasını teşvik ediyorum.
Elimden geldigince ona yeterli olmaya calisiyorum.Çünkü onun da beni anlamadigi icin üzüldüğünù biliyorum.

Kısa kisa görüşlerimi belirtmeye çalıştım Esra Hanim.

Sevgilerimle,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *